Tempeh, czyli Indonezyjski chleb powszedni

Oprócz mięsa – głównie smażonego kurczaka – Jawajczycy jedzą mnóstwo soi w postaci tofu (tahu) i tempeh (tempe). O ile tofu wywodzi się z Chin, tempe jest tradycyjnym produktem indonezyjskim, pochodzącym właśnie z Jawy. U nas ekskluzywny ulubieniec wegan, w Indonezji tempe to po prostu tańsze źródło białka. Przygotowywany przez (niespodzianka!) smażenie w głębokim tłuszczu jest podawany razem z tahu do prawie każdego dania.

Soy packing
Soy packing

Zwiedzając Borobudur i okolice, oglądaliśmy proces przygotowywania tempe. Soję namacza się przez kilka godzin, osusza i miesza ze starterem fermentacyjnym (zarodnikami grzybów). Potem nakłada się mieszankę do liści bananowca, zawiązuje i zostawia do fermentacji w temperaturze pokojowej, czyli ok. 30 stopni Celsjusza. Po dobie lub dwóch tempe jest gotowe i wygląda trochę jak ser pleśniowy z orzeszkami.

Tempe after two days' fermentation
Tempe after two days’ fermentation

O ile nie polecam zbliżać się do żadnych współczesnych produktów sojowych, tempe jest zdrowym źródłem białka, żelaza i witamin. Choć soja jest bardzo ciężko strawna i w dodatku zawiera mnóstwo kwasu fitynowego, który wiąże minerały uniemożliwiając ich wchłanianie w organizmie, proces fermentacji rozkłada ciężkostrawne wielocukry i kwas fitynowy, dzięki czemu organizm może przyswoić cenne minerały. Dlatego jeśli jeść soję, to przede wszystkim w postaci tempe.

Niestety, mocno przybił nas fakt, że ten tradycyjny indonezyjski produkt jest przygotowywany z soi sprowadzanej z USA, ze względu na na niższe ceny. W związku z tym, na 99% tempe jest tutaj produktem zawierającym GMO oraz tylko częściowo wspierającym lokalną gospodarkę.

(Visited 303 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. Pingback: Kuchnia indonezyjska (the good, the bad and the ugly)

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *